เช้าวันถัดมาคณะก็เช็คเอาท์ออกจากโรงแรมเพื่อเริ่มเดินทางกันไปเที่ยว (ซะที) โดยเริ่มจากการไปคารวะเจ้าถิ่นคือสวนหมีแพนด้า โดยปกติหมีแพนด้าจะกินเฉพาะไผ่ชนิดหนึ่งซึ่งมีขึ้นตามธรรมชาติเฉพาะที่หุบเขามังกรหลับ (แต่จากข่าวรู้สึกว่าที่ไทยมีไผ่บางชนิดที่เจ้าหมีแพนด้าก็เจี๊ยะได้เหมือนกัน) จึงทำให้เราสามารถพบหมีแพนด้าในธรรมชาติได้แต่ที่บริเวณนี้เท่านั้น หลังจากได้ดูความน่ารักของหมีแพนด้ากันพอประมาณพวกเราก็เดินทางต่อไปที่เขื่อนตูเจียงเยี่ยน เขื่อนชลประทานเก่าแก่สองพันปีของจีน
        ก่อสร้างโดยลี่ปิงและลูกชายโดยใช้เพื่อป้องกันอุทกภัยและเป็นระบบชลประทานเพื่อนำน้ำไปใช้ในการเกษตร จากนั้นประมาณบ่ายโมงหลังจากจัดการอาหารเที่ยงแล้วก็เดินทางต่อไปตามทางขึ้นเขาที่สูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนค่ำจึงเข้าพักที่เมืองซงพาน

        วันที่สองออกเดินทางแต่เช้าฟ้ายังไม่สางดีทิวทัศน์ข้างทางเริ่มเปลี่ยนเป็นพื้นที่บนภูเขาสูงโดยมีเส้นทางลัดเลาะไปตามไหล่เขาปีนขึ้นไปเรื่อยๆ มองเห็นยอดภูเขาหิมะหลายลูกให้เห็นเป็นไกลๆ อยู่เป็นระยะ ประมาณสายๆก็มาหยุดพักที่ทะเลสาบเต๋อซี (เต๋อซีไห่) ทะเลสาบสีเขียวมรกตที่อยู่ในหุบเขาสูงซึ่งเกิดขึ้นจากแผ่นดินไหวและได้กลืนหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านลงไปทันที พื้นที่ที่ทรุดหายลงไปกลายมาเป็นทะเลสาบอันสวยงานบนความหายนะแห่งนี้ หลังจากแวะทำธุระส่วนตัว ถ่ายรูปกับวิวทะเลสาบพร้อมซื้อเสบียงต่อเล็กน้อยแล้วก็เดินทางต่อไปเพื่อมุ่งสู่อุทยานแห่งชาติจิ่วไจ้โกว ระหว่างทางบางช่วงได้ผ่านที่ราบบนภูเขาสูงบ้านหมู่บ้านของชาวธิเบตหลายหมู่บ้าน บางช่วงก็มีหิมะที่ยังละลายไม่หมดให้ชาวคณะได้ตื่นเต้น แห่ลงไปถ่ายรูปกันสนุกสนานตามประสาประชากรเมืองร้อนที่เกิดมาเพิ่งจะเคยเห็นหิมะเป็นครั้งแรก เส้นทางในช่วงก่อนที่จะถึงจุดหมายปลายทางนี้นับว่าค่อนข้างจะอันตรายน่าหวาดเสียวมากพอสมควร ด้วยถนนที่มีความกว้างแค่ประมาณ 2 เลนและแทบไม่มีไหล่ทางที่ทอดตัวคดเคี้ยวไปมาบนหน้าผาสูงชันหักศอกแล้วหักศอกอีก ข้ามภูเขาลูกแล้วลูกเล่า ทำเอาชาวคณะบางคนที่กลัวความสูงถึงกับไม่กล้านั่งฝั่งที่ติดหน้าผาไม่กล้าดูวิวทิวทัศน์ที่สวยงามข้างทางเลยทีเดียว และแล้วการเดินทางอันแสนทรมานแสนยาวนานก็ผ่านไปเมื่อเราได้มาถึงโรงแรมที่อยู่ด้านนอกห่างจากจิ่วไจ้โกวไปประมาณ 2 กิโลเมตรเมื่อเวลาบ่ายสี่โมงครึ่ง รวมเวลาที่อยู่บนรถประมาณ 13 -14 ชั่วโมงครับท่าน...หลังทริปนี้เบื่อนั่งรถไปอีกนาน ไอ้คนที่เมารถก็เมาซะจนเลิกเมากลับมากินเอากินเอายังกะไม่ได้อยู่บนรถก็แล้วกัน

        หลังจากได้รีบนอนกันแต่หัวค่ำเพื่อเก็บแรงไว้ปีนเขาแล้วเราก็ออกกันแต่เช้าอากาศแจ่มใสแต่ค่อนข้างจะหนาว นั่งรถไปประมาณสิบนาทีก็ไปถึงประตูทางเข้าจิ่วไจ้โกว มีคนมารอเข้าชมกันบานตะไทแล้ว (เขามารอกันตั้งแต่เมื่อคืนหรือไงกันเนี่ย) จิ่วไจ้โกวอยู่ห่างจากเมืองเฉิงตูขึ้นไปทางเหนือ 470 กิโลเมตร มีระดับความสูง 2,500 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ในพื้นที่จิ่วไจ้โกวทั้งหมดมีหมู่บ้านของชาวธิเบต 9 หมู่บ้าน (ซึ่งเป็นที่มาของชื่อจิ่วไจ้โกว) มีทะเลสาบน้อยใหญ่ในอุทยานทั้งหมด 108 แห่ง
        แต่บริเวณที่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมนั้นมีบริเวณครอบคลุมเพียงประมาณ 3 หมู่บ้านเท่านั้น นอกจากชาวพื้นเมืองที่อาศัยใน 9 หมู่บ้านแล้วห้ามบุคคลภายนอกเข้าไปพักแรมภายในบริเวณอุทยาน นั่นทำให้ทุกเช้าจะมีนักท่องเที่ยวมารอเข้าอุทยานเป็นจำนวนมากหากมากันเองก็คงจะทำเอ้อระเหยไม่ได้ ทางไกด์ของเราก็เข้าไปติดต่อเอาบัตรมาได้เรียบร้อย (หมายเหตุ ทางจิ่วไจ้โกวจะมีการกำหนดจำนวนคนที่จะเข้าไปเที่ยวในแต่ละวันไว้ หากเกินจากนั้นจะไม่ขายบัตรให้นักท่องเที่ยว)
        พอใกล้เวลาเปิดทางไกด์ก็ได้พาชาวคณะไปเข้าคิวรอขึ้นรถที่ได้ติดต่อเช่าเหมาคันเอาไว้เพื่อเที่ยวชมภายในจิ่วไจ้โกวได้โดยสะดวกและเพื่อประหยัดเวลาที่มีเพียงวันเดียวนี้ให้มากที่สุด