Klong Wang Chao

        ผมถูกปลุกขึ้นมา นั่งเมาขี้ตาสะลืมสะลืออยู่บนรถ บขส. ซึ่งมาจอดกลางทาง กรุงเทพ-ลำปาง แล้วก็ถึงจุดหมาย ที่อุทยาน คลองวังเจ้า เลยจากตัวเมืองกำแพงเพชร ไม่ไกลเท่าไร แต่ก็จำไม่ได้ขอรับ อิ อิ … จากปากทางเข้าอีกไม่ไกล แต่นี่เพิ่งจะ ตีสามเอง ที่จริงแล้วการจะมาเที่ยวที่อุทยานคลองวังเจ้าก็ไม่ยากเย็นอะไรนัก จำได้ลางๆ ว่า (เนื่องจากผมความจำสั้น ต้องขอโทษด้วยครับ) พวกเราจับรถจากหมอชิต โดยหารถที่ไปเชียงใหม่ได้ ยังไงก็ไปได้หมดแหละครับ ขอให้ผ่านกำแพงเพชร ก็ไปได้แน่นอนครับ

        แล้วพรรคพวกเราแต่ละคนก็เริ่มหาอะไรแก้หนาวจากบรรยากาศเช้ามืดอันเหน็บหนาวเช่นนี้ เสียงสววรค์จากเพื่อน โจ ท้าดวลท้าดื่ม เอ๊ยย… ไม่ใช่ครับ ไปช่วยกันตั้งร้านกาแฟ ใกล้ๆ ปากทางเข้า คลองวังเจ้า เพื่อจะหากาแฟกินไปพลาง ช่วยแม่ค้าทอดปาท่องโก๋ไปพลาง ต่อจากนั้น พวกเราก็ไปซื้อของในตลาดซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

         จนปาเข้าไปตีห้าแล้วนั้น พวกเราจึงได้รถลุงคันหนึ่ง เหมาเข้าไปยังอุทยาน ด้วยระยะทางประมาณ 30 กว่าโลเห็นจะได้ ขณะรถวิ่งไป เรารู้สึกได้ถึงบรรยากาศของชนบท ซึ่งเต็มไปด้วยบนรถสองแถว ที่มีทั้งพรรคพวกเราและชาวบ้านที่ไปจ่ายตลาด พร้อมกับสูดกลิ่นสดชื่นตอนเช้าของชนบทที่หาได้ยากจะหาเสพจากได้จากในเมืองกรุง

หลังจากที่พวกเราติดต่อเจ้าหน้าที่อุทยานแล้ว ก็เหมารถ 4x4 วิ่งไปไหนก็ไม่รู้ (บอกแล้วว่าความจำสั้น) สู่จุดเริ่มเดินเข้าสู่น้ำตกคลองน้ำแดง ทางเดินช่วงแรกก็เดินกันไม่ลำบากนั้น แต่พอลึกเข้าไปเรื่อยๆ ก็มีทั้งปีน ทั้งป่าย ตะเกียกตะกาย ดิน หินกันเลยทีเดียว เนื่องจากทางเดินเริ่มไม่ค่อยชัดเท่าไร ในปีหนึ่งๆ จะมีคนมาเที่ยวคงไม่กี่ครั้งได้ ก็เลยต้องถางทางไปด้วยเดินไปด้วย ตลอดทางเดินส่วนใหญ่จะเป็นป่าดิบชื้น เดินขึ้นเดินลง เดินขึ้นเดินลง เนิน ทั้งดินและหิน ปนๆ กันไป จนไม่รู้ว่าพวกผมนะ กินข้าวกลางวันกันกลางทางที่ไหน

จุดหมายปลายทางในวันนี้ก็คงจะได้ไปนอนที่ตัวน้ำตกคลองโป่ง ซึ่งกว่าพวกเราจะมาถึง ก็เย็นมากแล้ว ทั้งเหนื่อยอ่อนหมดแรง ใกล้มืดเข้าไปนั้นน้ำตกก็เริ่มมองเห็นลางๆ หันมาหุงข้าวทำกับข้าวกันดีกว่า

> อ่านต่อหน้า 2